zaterdag 4 april 2009

Stemmen op de overloop


De Deense staatstelevisie bouwt een nieuw koncertgebouw. Over tijd, over budget, als de kelder op drie maand tijd vier keer onderloopt besluit een genie dat diezelfde kelder de ideale opslagplaats is voor een stel Steinway pianos. Dirigent Frans Rasmussen is kwaad. Niet over budgetten of pianos. Frans is kwaad omdat het gebouw wordt neergepoot in een sociale woonwijk, waar de bevolking nooit een voet zal binnen zetten in het designer ruimteschip dat in hun midden is geland. Dus gaat Frans rond in de trappenhallen van de omringende DDR architectuur en spreekt met steuntrekkers, gepensioneerden, migranten. Hij wil een klassiek koor oprichten, en een concert geven. Iedere zaterdag zendt de tv gedurende een uurtje zijn belevenissen de huiskamer in. Na de audities treed zijn ploeg aan, en beneemt me de adem. Een gepensioneerde kassierster, een tweede generatie beroepssteuntrekker met een licht alcohol probleem. Een verhuizer met Hells Angels look. Twee afrikaanse rappers en een Elvis-fan. De vraag is niet of zij kunnen zingen, de vraag is of ze op tijd in een repetitielokaal kunnen verschijnen. Maar Frans, die zijn vaste betrekking verloor omdat hij ietwat te dictatoriaal omging met de beroepsmuzikanten, zet door. Hij neemt ze mee naar een grote kerk en verplicht ze solo te zingen en te luisteren naar de echo van hun eigen stem. Grensoverschrijdend, wit gebalde vuisten, sommigen durven gewoon niet. Een tocht naar Polen loopt volledig uit de hand als de goedkope Poolse alcohol het gemakkelijk wint van de discipline. En dan voltrekt zich het mirakel. De deelnemers beginnen te beseffen dat ze nu deel zijn van iets groters. Sommigen geven toe: dit wordt het belangrijkste dat ik met mijn leven zal doen. Een van de zangers krijgt een diagnose van huidkanker. Hij stelt zijn operatie uit om de generale repetitie niet te missen. Welke scenarioschrijver waagt zich aan zoiets? Het concert nadert, en de ploeg is ondertussen nationaal beroemd. Maar natuurlijk worden de tickets niet verkocht op internet. Nee, die zijn enkel bestemt voor de directe omwoners en worden aan een klein loket verkocht. Het bonte allegaartje uit de volkswijk schuift aan, twee straten ver. Wij middenklassers zullen mogen meekijken, vanachter ons tv toestel. Dan de grote avond. In de uitzending van zeven uur toont men de laatste voorbereidingen. Als de Hells Angel verhuizer voor de eerste keer in zijn leven een smoking past, roept hij verbaasd: "Ik lijk op James Bond!". De dames worden losgelaten in een kamer met duizend avondjurken en bereiken spontaan orgasme. Om negen uur begint het concert. Een gevarieerde avond, ondersteund door een symfonisch orkest. Als afsluiting de Carmina Burana. Televisie om je scherm af te likken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen